صداوسیما باز هم جا ماند

در اطلاع‌رسانی و پوشش خبری بحران سیل اخیر، صدا و سیما، با آن‌همه امکانات و خبرنگار و ... ، بار دیگر از شبکه‌های اجتماعی عقب‌ افتاد و ناکارآمدی این دستگاه عریض و طویل دگربار خودنمایی کرد.

به گزارش امیدنامه به نقل از فرارو، از صبح روز ۱۲ فروردین، شبکه خبر، به عنوان مهمترین شبکه خبری رسمی کشور، کمترین گزارش میدانی را از وضعیت باران و سیل، به ویژه از لرستان و ایلام، پخش کرد. این در حالی بود که گزارش‌های ارسالی مردم در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی از مناطق سیل زده، نشان دهنده وضعیت واقعی، وسعت و عظمت سیل بود. سیمای ملی حتی در برقرار کردن ارتباط با مراکز استانی خودش نیز به‌شدت ضعیف عمل کرد.

در ساعات اولیه شکل‌گیری و وقوع سیل، هیچکدام از تصاویری که در شبکه‌های مجازی درباره شدت سیل در نقاط مختلف پخش می‌شد، در شبکه خبر و سایر بخش‌های خبری انعکاسی نداشت.

برای مثال؛ در خرم آباد، یک خبرنگار در حاشیه‌ای امن از «خرم ‌رود» مستقر شده‌بود و گزارش می‌داد؛ هیچکدام از خبرنگاران و دوربین‌های صدا و سیما در محل‌های بحران (کانون‌های بحران) حضور نداشتند و گزارش نمی‌دادند؛ بیشتر مصاحبه‌ها با استانداران نیز از طریق تماس تلفنی و بدون تصویر بود.

از ظهر روز حادثه به‌تدریج شبکه خبر و سایر بخش‌های خبری نیز به استفاده از تصاویری که توسط مردم حاضر در صحنه گرفته شده بود روی آوردند.

به‌تدریج، اعتراض برخی از ساکنان مناطق سیل‌زده و مردم نگران، به نحوه اطلاع‌رسانی ضعیف صدا و سیما آغاز شد. مصاحبه‌های پخش شده با مسئولان ستاد بحران و مدیران استانی نیز عموما شامل کلی‌گویی‌ و حشو بود.

ظاهرا از خبرنگاری و گزارشگری بحران، که ژانری تخصصی در رسانه‌نگاری است، در صدا و سیما خبری نیست. در چنین مواردی ظاهرا هر کسی می‌تواند درباره بحران گزارش تهیه و ارسال کند، حتی احتمالا مجری برنامه کودک یا گزارشگر ورزشی!

به‌‌راستی این‌همه خبرنگار و امکانات خبری چه شدند و کجا بودند؟

یقیناً اگر وضعیت بحرانی به شکل واقعی، درست و دقیق در رسانه نمایش داده‌شده بود، مردم مناطق سیل‌زده نیز شرایط بحرانی را جدی‌تر می‌گرفتند و این می‌توانست بر سرعت و توان همکاری و همیاری مردم بیفزاید.

البته کارنامه، شرایط و وضعیت شبه‌بحرانی صدا و سیما نشان می‌دهد که این سازمان معمولا در چنین موقعیت‌‌هایی، خودش بخشی از بحران است؛ باید و نبایدها، دروازه‌بانان، فیلترها و مراجع تصمیم‌گیری در صدا و سیما چنان پیچیده، پرتعداد و مبهم‌اند که حاصل آن چیزی نیست جز ایجاد بدنه‌ای سنگین با کارآیی و بهره‌وری پایین برای این سازمان.

افزودن نظر جدید